Jesli chodiz o tych bohaterów, to w kazdej epoce było ich bez liku. Ze starożytnosci np. Antygona, Edyp. Z Biblii np. Hiob. W sredniowieczu - np. hrabia Roland moze być nietypowym przykładem bohatgera tragicznego. Proponowałabym też siegnięcie do utworów Szekspira - "Makbeta" czy "Hamleta". Nie wspomnę już o Mickiewiczu.

Mi tam wystarczy 66%, tak jak na próbnej pisanej z marszu. Do tego ustnej na uczelni nie biorą pod uwagę, polibuda patrzy tylko na część pisemną

Tematy nie były złe: charakterystyka Makbeta na podstawie fragmentów z uwzględnieniem bohatera jako postaci tragicznej + porównanie z tragizmem jakiegoś bohatera dramatu antycznego albo charakterystyka kilku postaci z Chłopów na podstawie fragmentu i 1. tomu powieści.

Oczywiście 90% osób wybrało Szekspira
Dodam że jego imię było wymienione na arkuszu dwa razy: w tym raz z błędem (przez jedno L: Wiliam zamiast William). I jak tu nie kochać polskiego systemu edukacji gdzie na egzaminach propagują wtórny analfabetyzm

MirkoPolak,

Z przykrością muszę Cię zmartwić.
Nie jestem w stanie udzielić Tobie satysfakcjonującej odpowiedzi na wyżej zadane pytanie.
Niestety moja obecność podczas dnia otwartego w kwartale I była zerowa

Pozdrawiam

PS. …. Lady Makbet….. obiecuję, że nie będę główną przyczyną wszystkich tragicznych zdarzeń

Dzisiaj na polskim pisaliśmy wypracowanie. Miało być z Makbeta...

"Charakteryzując postać Makbeta opisz na czym polegał jego tragizm oraz porównaj go do innej tragicznej postaci znanej ci z epoki antyku."
Nie byłem oryginalny i porównałem Makbeta do Edypa. Nasza humanistka wpadła także na inny genialny pomysł. Aby osłodzić nam pisanie wypracowania, dała każdemu batonik Kinder

Myślałem, że gorszego dnia niż dzisiaj nie może już być. Teraz już tak nie myślę... Istnieje taki dzień i odbędzie się on jutro.

Jako jedyna klasa będziemy mieć jutro religię, gdyż katecheta akurat na pierwszej lekcji będzie, a na reszcie już nie Gdybyśmy nie mieli religii, szliśmy by dopiero na trzecią lekcję, gdyż matematyk jest chory. A tak to na drugiej lekcji mamy chemię, a na niej kartkówkę -_- Później jest arcyciekawe PO, na którym będzie odpytywać ze stopni wojskowych, których nie zacząłem sie jeszcze uczyć. Fizyczka też niestety wpadła na świetny pomysł i jutro będzie w szkole (dzisiaj jej nie było), a ja z fizyki od 2 tygodni zeszytu nie otworzyłem Zresztą na fizie bierzemy teraz jakieś głupie prawa i inne bzdety o gazie doskonałym. Wprowadziła nam ostatnio z 10 wzorów. Natomiast po lekcjach cała szkoła idzie do kościoła na pogrzeb. Najlepsze jest to, że pierwsze klasy (czyli ja) na pewno nie zmieszczą się już w kościele i będę musiał przez godzinę stać na dworze... Mam nadzieję, że przynajmniej będzie ładna pogoda, bo jak będzie padać, to chyba się powieszę

Jak widać na powyższym przykładzie nawet najgorszy dzień może wydawać się błahostką względem innego dnia...

PS. Jak ja uwielbiam narzekać ^^

Czytając ten temat starałam się porównać osobę Sasuke'a do postaci z literatury antycznej. Tragizm tej postaci jest chyba najbardziej zbliżony do Makbeta. Jednak pomimo wielu podobieństw nie nazwałabym go bohaterem tragicznym

1) Sasuke w przeciwieństwie do Makbeta nie był w sytuacji bez wyjścia. Mógł zapomnieć o zemście, zająć się odbudową klanu.
2) Nie dostrzegam ( bardzo ważnego w tej kwestii) konfliktu tragicznego. Bohater tragiczny jest postawiony w obliczu wyborów które są sobie przeciwstawne i oba niosą za sobą nieszczęście. Natomiast Sasuke daje się ponieść żądzy zemsty

3)

Jest wiele powieści tragicznych , ale ja nie uważam , że Naruto jest tragedią tylko Sasuke kreowany jest na postać tragiczną.

W maju ale kino! przedstawi cztery spośród najważniejszych samurajskich obrazów Akiry Kurosawy.

Ukryta forteca (1958) - z której inspiracje do realizacji "Gwiezdnych wojen" czerpał George Lucas - zaskoczyła wielbicieli Kurosawy rozrywkową, komediową formą. Opowieść o zdanej na trzech mężczyzn, uciekającej przed śmiercią księżniczce z rodu samurajów jest najzabawniejszym filmem w karierze Kurosawy.
premiera: poniedziałek, 8 maja, godz. 20:00

W Tron we krwi z 1957 roku Kurosawa, po sukcesie „Rashomona” nazywany „Dostojewskim japońskiego kina”, udowadnia, że równie dobrze radzi sobie z adaptacjami dramatów szekspirowskich. Zrealizowany z nadzwyczajnym wizualnym rozmachem „Tron we krwi” to tragiczna historia Makbeta przeniesiona do XVI-wiecznej, rozbitej dzielnicowo Japonii.
premiera: poniedziałek, 15 maja, godz. 20:00

Straż przyboczna (1961) z kolei to apokaliptyczna wizja współczesności ubrana w historyczny kostium. Jeden z najwybitniejszych filmów Kurosawy opowiada o samuraju Sanjuro, który sprytem oczyszcza wieś z dwóch wrogich gangów.
premiera: poniedziałek, 22 maja, godz. 20:00

Dalsze losy tego cynicznego, ale w głębi duszy szlachetnego rycerza reżyser opowiada w Sanjuro – samuraj znikąd (1962), w którym bohater pomaga grupie młodych samurajów-rewolucjonistów odeprzeć atak wrogich wojowników.
premiera: poniedziałek, 29 maja, godz. 20:00

Witam:) mój temat " Szekspirowski bohater tragiczny. Omów wybrane przykłady postaci" w prezentacji mam następujące książki:
Kordian
Balladyna
wiersz W Weronie Mari Konopnickiej
Makbeta
Hamleta
Romeo i Julia

nie radze sobie z ramowym planem wypowiedzi a w szczególność z wnioskami ;/ proszę o pomoc

pozdrawiam

Bohater tragiczny pojawia się w literaturze od początków jej istnienia, a jego wybory odzwierciedlają tragiczne konflikty, które od wieków przeżywają ludzie

Widze że teraz wszyscy twardzi

Podstawowa pisałem o chlopach bo w sumie wszystko było w tym fragmencie, a do calosci to sie srednio odwolywalem bo nie znam ale za to malo punktow sie dostaje. Podpowiedzieli mi tylko kto to byl Antek i Hanka i jechalem Z drugiej strony to Makbeta znam bardzo dobrze (Tron we krwi robi swoje ) jednak zupelnie Edypa nie pamietalem (nie wiedzielem czy dymal matke czy corke ) i stwierdzilem ze nie bede sie osmieszal bo i zasad tragedi nie pamietalem. Czytanie latwe lubie Jeziorańskiego a i pytania tragiczne nie byly.

Rozszerzony to Bialoszewski i raczej zle byc nie powinno. Jednak kazdy wynik powyzej 50% z jednej i drugiej czesci uznam za sukces

Tia. I to strasznie tragiczną. Makbet i Hamlet to mieli lekkie życie..ech.
Wielka ułomność paradoxu? Myślę, że nie może odcinać od avatara, ale na przykład spodobał mi się pomysł z podstawki (ciąglę się do niej odwołuję, straszna rzecz. Czyżby zadatki na mechankowca? ) z duchem czasu, zamykający Cię w bezczasowej pustyni na wiele lat... Czemu od razu cisza? Bo paradox jest zaprzeczeniem. Zaprzecza oświeconej woli maga, próbuje ją złamać. I dlatego najskuteczniej działa na umysł. Zresztą, paradox jest tak straszny, że nie dziwmy się, że cudotwórcy nie wytrzymują. Niebiańskiemu Chórzyście paradox mówi, że odwrócił się od Jedynego, popadł w sidła zła i tak dalej, VA mówi, że niczym się od Technokraty nie różni, nie może łamać niezmiennych reguł..
Zaprzecza magowi, jego istocie. I to zaprzeczenie w większości daje Ciszę. A wysłanie do innej dziedziny to swoją drogą, może tylko Ciszę potęgować IMHO

No i se wróciłam do domu... wieć, eeee... noooo

Tak, łapy mi się rzęsły, nie mogłam odkleić tych głupkowatych naklejek - dowodem musiałam. Pierwsze co zrobiłam to sprawdzłam co jest do napisania! I mi ulżyło: MAKBET! No wiec miałam albo właśnie na podstawie fr. makbeta sacharakteryzować jego osobę i bohatera tragicznego i porównać go z innym bohaterem tragicznym. Wiec ja się wzięłam za Króla Edypa, kóteego przeczytałam w 1 klasie LO!!
Bosko... wiec mam tylke błędów merytorycznych, że szok!! Uwaga napisłam, że bardziej trza współczuć Edypowi (przeczytałam, że był okropny i ochydny, a ja myślałam, że n ie był taki zły), bo był nieswiadomy swojego losu! (to akurat prawda) A Makbet to drań, bo dał się omotać babie! I co??? Tragedia. A ja jeszcze tak niewyraźnie pisze, że się boje, że mi nie zaliczą.
Wiec jak na początku byłam zadowolona to teraz jestem załamana!

A drugi temat to chłopi byli wieć nawet go nie czytałam!

Co do tekstu to był sobie taki: Patriotyzm czy nacjonalizm (jakoś tak) J. Nowaka-Jeziorańskiego! Nie było takie złe. Fajnie się czytało, a pytania nawet pzrystepne!

jak pisłam to głupie ywpracowanie sto sie ledwo zmieściłam. Piszę sobie piszę, pzrewracam stronę patrzę i nie ma miejca (była włsąnie ta ostatnia straona). musiałam takim maczkiem pisać, czas się kończył, a ja w połowie.

Podobno błędów merytorycznych nie liczą do ogólnej oceny, ale co sobie ten ktoś pomyśli. Jak mozna takiemu bohaterowi mniej współczuć. Boże, co za głupotę palnełam.

<załamana>

pozdr.

Tak Moon, taka gruba w jasnej okładce. pewnie chodzi Ci o tę samą.

Tylko Edypa! Rany, to jest okropne, okropne! Tragedie antyczne są naprawdę tragiczne

A ja się rozwijam kulturalnie i intelektualnie. Przeczytałam oprócz "Makbeta" i "Hamleta" (polonistka nieco rozszerza nam program...), także dwa dramaty Szekspira - "Otella" i "Poskromienie złośnicy". Oba mi sie podobały, szczególnie zakończenie Otella, gdzie się wszyscy pomordowali, a tytułowy bohater osobiście udusił żonę, bo podejrzewał że go zdradzała. Szczerze mówiąc, nie wiedziałam, że poeci i pisarze schyłku romantyzmu posłguiwali się takim, trochę wulgarnym językiem. Np. Otello ciągle wyzywał biedną Des... Dese... mam! Desdemonę! od kurw i dziwek, za przeproszeniem. A w komedii "Poskromienie złośnicy" i w "Romeo i Julii" (w trakcie czytania) też zwykle nie przebierają w słowach.
Mimo to, ten Szekspir to jednak mądry facet był...

Kfiatki maturalne i nie tylko...

Barokowe kobiety podobnie jak sam barok były bardzo przesycone. Przesycone kształtem.

Epikureizm - czas w którym epika była na topie.

Stociyzm był to kierunek, który wymyślili Stoikowie.

Makbet był królem Ekwadoru.

Uważam, że jest to heroiczny czyn [przepłynięcie rzeki przez Anzelma Bohatyrowicza] gdyż niewielu umie przepłynąć rzekę i przynieść jeszcze tak tragiczne wieści.

Antygona była chrześcijanką.

Głównym bohaterem Biblii jest Hiob.

Żydzi w wagonach umierali z przepychu.

Jacek Soplica schował się pod sutanną i tam odnalazł swoje powołanie.

świteź ukrył się przed ukochaną w zaroślach.

Werter popełnia samobójstwo, a jego historia później odzwierciedlona jest falą przestępstw w Niemczech, ponieważ czytelnicy utożsamiają się z bohaterem.

Ukochaną Dantego była Petrarka.

Ania była pozytywną postacią, nie miała żadnych cech charakteru.

Wieś była samo wystarczalna: kobiety dostarczały mleka, mięsa i skór.

Justyna jest mądrzejsza od Marty - nie gardzi chłopem.

Mickiewicz spotykał wielu ludzi, od których zawsze coś wynosił.

Pan Szekspir opisał Hamleta i Oferme.

Skawiński rozwinął paczkę i zobaczył leżącego pana Tadeusza.

Beethoven był głuchy, ale przynajmniej widział co komponował.

:arrow: Źródło: http://www.nowakowska.piwko.pl/kfiatki.htm

ja dowalam literaturę antyczną , czyli Król Edyp i Antygona...Choć nie wiem czy winę tragiczną i fatum można określić ,,upadkiem moralności" ,skoro i tak nic od nich nie zależy,ale...może to właśnie być ciekawym argumentem do dyskusji-jak człowiek powinien odpowiadać za swoje kary? Do tego oczywi8ście Szekspir-Hamlet (hipokryzja króla!) i koniecznie Makbet-standard. Szczególnie u Makbeta widzimy upadek moralny chyba najbardziej dosadnie jak się da. Tak, od tego powinno się zacząć. Widzimy wszystkie etapy-od wahania, przez ból, po skrajną obojętność. Nie-boska komedia Krasińskiego i upadek Henryka (zdrada żony). I odpłacanie chwilowej słabości. No i Pamuk. Pamuk! W czerwionutkiej książce jest rewelacyjna, powtarzam rewelacyjna postać mordercy, Lepszej nei znajdziesz nigdzie indziej. Pisałam o tym w jego temacie, nie będę się powtarzać.

Well, ja wlasnie kliknelam, ze raz na pol roku, ale to jest taka polprawda

Moi rodzice sa zawodowo zwiazani z teatrem - moja mama zajmuje naukowo drama, leczeniem poprzez teatr, zespolami amatorskimi - a moj tata jest krytykiem teatralnym i byl przez pewien czas kierownikiem artystycznym jednej z opolskich scen (dwoch). Dlatego w okresie buntu nie chcialam w ogole chodzic na przedstawienia

Teraz to roznie bywa. Czasami jestem przez kilka miesiecy na kazdej premierze, a czasami pol roku mnie nie ma, zalezy od tego kogo tata wezmie na swoje zaproszenie

Jakie sztuki? Generalnie takie, ktore wnosza cos nowego - wiekszosc granych w Opolu, niezaleznie od ilosci nagrod itd (np. Matka Joanna od Aniolow), to byly jednak sztuki dosc tradycyjne. Ostatnio jednak pojawil sie "Makbet", ktory wywolal u nas straszne kontrowersje - glownie przez scene gwaltu, a takze dlatego, ze utwor zostal przeniesiony w nowoczesne realia - zamiast wiedzm mamy drag queens itd. Mnie strasznie urzeklo laczenie momentow tragicznych z komicznymi - kiedy ginie Banko, zakochana/y w nim drag queen najpierw placze, a pozniej wszystkie trzy zaczynaja tanczyc przy "I will survive" No i oprawa muzyczna Generalnie cos zupelnie nowego, na poziomie europejskim
No a ogromne wrazenie zrobili na mnie "Oczyszczeni" Sary Kane w teatrze (jakimstam) we Wroclawiu, ze Stanislawa Celinska i Mariuszem Bonaszewskim.
No i lubie chodzic na przedstawienia teatrow amatorskich, wlasnie dlatego, ze na ogol sa odwazniejsze niz te w profesjonalnych. Juz sie nie moge doczekac wyprowadzki do Wawy, bede sie uteatralniac ile sil

a kasy niet :-(((

a czyj?
i czemu będziesz w Hanowerze? (-jeśli można oczywiście)
zazdroszczę szczerze już dziś... :-)))

siadła, a tu nic z tego na razie!

ja jakoś na tereny aż tak ostro się nie napalam
może poza Bashem
za to interesuje mnie parę rzeczy w Dramatycznym
na pierwszy ogień naturalnie Lupa
a poza tym szykują się dwie nowości:
Sinobrody a nadzieja kobiet Dei Loher (kto to robi? ktoś coś wie?)
Pamiętnik na podst. Pamiętnika Stefana Czarnieckiego Gombrowicza (pytanie
jak wyżej)

Sinobrodego widziałam czytanego w pwst w Krakowie przez Andrzeja Chyrę,
Dominikę Bednarczyk i studentki pwst; text mi się podobał, choć Dea Loher
dzisiaj się od niego trochę odżegnuje
Pamiętnik Stefana Czarnieckiego z tomu Bakakaj jest - jak to Gombrowicz -
niesłychanie tragiczny w groteskowej śmieszności i obłędzie... dotyczy
zresztą tożsamości, więc współczesne to to jak mało co
ciekawe tylko co dalej???
no, zresztą, jak już nic nie będzie, to w Wawie zawsze coś będzie - zawsze
są zaległe Grzegorzewskie :-)
ciesz się, maia, żeś nie w Kraku! ;-P

pozdr

ishbel

im dluzej  o tym mysle, tym bardziej przyuchylam sie do opinii
wyyrazonej przez rufusa nizej, a  wczesniej amarota - podstawowym
problemem bohaterow tego filmu nie jest nienawisc, ale glupota. ciagle
mysle, ze z ta glupota idzie pod reke strach, ale to akurat jest wazne
tylko w interakcji miedzy bosniakiem a serbem. inna sprawa, ze jakos -
bycmoze w naiwnosci swojej - mimo tylu lat na karku (khe, khe) ciagle
mam nadzieje, ze glupim ludziom mozna jednak cos wytlumaczyc, a w ten
sposob cos zmienic. stad odczucie, ze cala ta sytuacja jest daremnym
czekaniem na kogos lub cos, co ich wszystkich skloni do pojscia po
rozum do glowy.
hmm, chyba jednak jestem w kwestii leczenia glupoty niepoprawna
optymistka, mimo, ze wszystko dookola swiadczy na niekorzysc moich
teorii.

nie fatum-koniecznosc, ale namietnosci, ktorych nie potrafia opanowac.

ludzie nienawidza tylko tych, ktorych sie boja. tyle wynika z moich
wieloletnich obserwacji :)

no i tu niestety ja tez musze przeprosic - nie wyglada, zebym miala w
tym tygodniu czas kontynuowac dyskusje, wiec moze zlozmy orez do
przyszlego tygodnia, jesli jeszcze zostaly jakies punkty sporne.

pozdrowienia,
kamila

No właśnie - czy to nie jest właśnie fatum? W sensie nie jakiejś
zewnętrznej, rozumnej siły ale po prostu ślepego, deterministycznego
przeznaczenia. Nie chodzi mi o to, że czarownice coś zrobiły same - były
tylko przepowiednią nieuchronnego nieszczęścia.

Kiedy znajdujesz czas na płodzenie tych gigantycznych postów? Jestem
naprawde pod dużym wrażeniem :))

Jeśli chodzi o rozważaną kwestię, to jestem w stanie się z Tobą zgodzić.
Zresztą od dawna uznaję filozoficzne dywagacje, czy człowiek z natury jest
zły czy dobry za zupełnie jałowe. Człowiek bowiem z natury jest po prostu
głupi. C o gorsza, większość ludzi nigdy tego stanu nie opuszcza.
A więc niech będzie tak: cierpią na pewien specyficzny i klinicznie
najbardziej niebezpieczny przypadek ludzkiej głupoty - na nienawiść. Dla
mnie nienawiść jest tym włąsnie - kwalifikowaną odmianą głupstwa. Właśnie
dlatego, że jest odporna jeszcze bardziej niż zwykła durnowatość na logikę,
persfazję, jeszcze bardziej agresywnie broni swych pozycji. Temat fajny -
można gdzieś i kiedyś rozwinąć ( parafrazując Harrisona: Czasu! Czasu! )

Jak go zwał tak go zwał. Nie jest to jednak film _o_ mediach ani
_o_niebieskich s hełmach. Swoją drogą powinni na nich mówić anty-smerfy, bo
są jak gdyby w negatywie ( biali z niebieskimi czapkami ) ;))

Pozdrawiam

Mam mały problem z wysnuciem jakichkolwiek wnioskow... moglibyscie mi pomoc troszeczke? I przy okazji sprawdzic moj plan wypowiedzi.

Zaprezentuj i porównaj słynne małżeństwa literackie na wybranych przykładach.

I. Literatura podmiotu:
• Homer: Odyseja. Kraków: GREG. ISBN 83-7327-059-0.
• Shakespeare W.: Makbet. Kraków: GREG, 2003. ISBN 83-7327-251-8.
• Mickiewicz A.: Konrad Wallenrod. Kraków: GREG, 2003. ISBN 83-7327-168-6.
• Reymont Władysław: Chłopi. Wyd.23. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976. Zima,Wiosna.
• Krasicki Ignacy: Żona modna. Wrocław: GREG, 2004. ISBN 83-7327-028-0.

II. Literatura przedmiotu:
• Makowiecki Z.A.: O literaturze polskiej. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Szkolnych, 1971. Tragiczne koleje poematu, s.138-140.
• Kwiek-Osiowska J., Stanuch S.: Problemy rodziny. Nr1. 2001. Małżeństwo i rodzina w literaturze polskiej, s. 48-56.
• Bugajska Teresa: Język polski w gimnazjum. Nr3. Kielce: Wydawnictwo pedagogiczne ZNP, 2007. s. 30-31.
• Słownik motywów literackich. Wyd. GREG: Kraków 2004. s. 179-180.

III. Ramowy plan wypowiedzi:
1.Określenie problemu:
a)Na podstawie literatury przedstawienie różnych typów małżeństw.
2.Kolejność prezentowanych treści:
a)Wzorcowy związek Odysa i Penelopy.
b)Makbet i Lady Makbet jako małżeństwo destrukcyjne.
c)Związek kreatywno-destrukcyjny na przykładzie Konrada Wallenroda i Aldony.
d)Niewierność małżeńska ukazana w Dziadach.
e)Małżeństwo w krzywym zwierciadle czyli związek bohaterów
„Żony Modnej”.
f)Porównanie przedstawionych związków.
3. Wnioski:
a)

dokładnie. z tego wszystkiego wynika, że Anakin przeszedł pod skrzydła Palpatine'a bo ten mu wciskał, że może ocalić jego dupę...a gdzie sią podziały w tym momencie lata szkolenia Jedi? poszły na spacer???
Dlatego sądzę, że w "Ataku klonów" dążenie Anakina ku Ciemnej Stronie było pokazane w sposób bardziej przekonujący, choćby dlatego że było rozłożone na cały film. Momenty niesubordynacji, zakazane uczucie do pani senator, zemsta na Tuskenach. W rozmowie z Amidalą na Naboo, gdy poruszają temat władzy jednej ręki, zarysowuje się już jego wizja Imperium. No i jeszcze fajna wymiana zdań po rozprawie z Tuskenami:

AMIDALA: Być złym to ludzka rzecz.
ANAKIN: Jestem Jedi. Stać mnie na więcej.

A w "Zemście Sithów" wszystko leci na łeb na szyję i Anakin, który mógł być tragicznym bohaterem na miarę Makbeta, okazał się zwyczajnym debilem. Takiego Vadera jakoś nie jestem w stanie zaakceptować. A przecież jego wachania w "Powrocie Jedi", rozdarcie między służbą, ambicjami i miłością ojcowską, zostały pokazane znakomicie, chociaż "grały" tam tylko stalowa maska i głos Jamesa Earla Jonesa.

Wogóle Jedi w nowej trylogii wychodzą na ostatnich lamerów. Banda biurokratów, która wymięka gdy tylko pojawia się większy problem. Poza tym nie dość, że rzucają się po dwóch na jednego Sitha, to jeszcze dostają od niego taki łomot, że aż przykro. Obi-Wan tylko cudem pokonał Dartha Maula, a Tyranus bez problemu rozłożył Obiego i Anakina w walce na Mustafarze.
Aż się chce przyklasnąć Sidiousowi by ich wytłukł, tylko jak to pogodzić z faktem, że oglądając starą trylogię kibicowaliśmy rebeliantom?

Cytat:
mi się najbardziej podoba w ROTS jedna krótka chwila: Anakin leży okaleczony na ziemi już po walce z Obi - Wanem i z ust wyrywa mu się: "I hate you" - holy shit, z jaką nienawiścią on to mówi, aż ciary przełażą człowiekowi po plecach...
no i jeszcze zaje**sta jest scena uśmiercenia Dooku i przeprowadzone przed nią wstępne "kuszenie Anakina"
Jest tam kilka dobrych momentów. Świetna jest opowieść Palpatine'a o Pelagiousie (i wynikająca z niej niedopowiedziana sugestia, że to Pelagious stworzył Anakina). Wkroczenie Anakina do świątyni Jedi na czele oddziału klonów też jest niezłe i przypomina słynne wejścia Vadera ze "starej trylogii", gdy kroczyli za nim szturmowcy. Wzruszające są narodziny Vadera na stole operacyjnym przeplatane z narodzinami bliźniąt, i "binary sunset" na końcu. Ale mimo wszystko szansa na wielkie kino została zaprzepaszczona.

Uwielbiam tekst z "Klubu Dumas" - "Hamlet. Wątpiący chłoptaś." - dalej następuje właśnie przyznanie Makbetowi pierwszeństwa nad H. Nie sposób się z tym nie zgodzic - w kazdym razie ja nie potrafię. Dylematy Makbeta są przynajmniej bardziej rzeczowe. IMO.
Sam mówisz, że lubisz "Tren Fortynbrasa" - tam jest bardzo trafnie powiedziane, że Hamlet nie nadawał się nawet do życia. I chyba o to mi chodzi.

Najlepszy to będzie Makbet grany przez Seana Beana, wierz mi chyba, że skopią dramat przez "uwspółcześnianie" go.

Nie, ale też rodzina. Rozmowa Luke'a (aka Rinaldo) i Merlina (aka "Boże jaki palant", jak to mówią moi znajomi. I ja.). Amber, jednym słowem.

Julian się wykazuje swoim "mówię co myślę" w dialogach z Lukiem "w scenie w namiocie", np.:




No boski jest

No ja sie z tym zgadzam, że koles nie byl za bardzo konsekwentny i zdecydowany...ale i tak go lubie. I imo troszke przesadzasz z tym rozmamłaniem...w takim razie każdy bohater tragiczny jest rozmamłany(choć dla mnie w sumie to jest bohater tragiczny i romantyczny zarazem).

Hamlet przede wszystkim był zbyt nierealny żeby sie nadawać do życia-troche w swoim świecie, troche marzyciel(albo bardzo:D), mający jakiśtam cel, ktory w sumie chcialby wypelnic ale ma wątpliwości...
(przypomnial mi sie cytat:
"-...a niech ma, bo to dobra i ludzka rzecz
-Co?
-Wątpliwości. Tylko zło nigdy ich nie ma...")
...tak troche jak ja , i troche...po ludzku. szkoda tylko ze cała reszta otaczająca go, była troche mniej ludzka(zawsze mialem wrazenie ze to bardziej swiat sie nie dopasowal do niego a nie na odwrot;) )
I w czym jest mniej przekonywujący od Makbeta? W sumie Makbet tez nie byl zdecydowany, to jego żona była A samo niezdecydowanie to nie jest powód by bohatera przekreslac("W tym szaleństwie jest metoda!":D-to tworzylo jego najwiekszy klimat, czyz nie?)/nielubić.
Edit:

"Tchorz umiera po stokroć. Człek mężny umiera tlyko raz. Ale Pan Fortuna sprzyja odważnym, tchorzow w pogardzie mając." Tak mowil Jaskier, poeta, jak jechał do wiedŹmina leczonego w Brokilionie(tą sage z kolei ja znam na pamięć ) z dopiskiem Sapkowskiego" Nie mogli przeciez wiedziec, ze Jaskier cytuje slowa bohaterskiego eposu. W dodatku napisanego przez kogoś innego "-pytanie w takim razie-przez kogo? Chyba, że Ez ma "WiedŹmina" po angielsku i to z tamtad ten cytat

Minęły cztery lata. Co się dzieje na rynku polityki pilskiej? Thriller, horrendum. Na liście kandydatów do władz samorządowych widzę postać Jacka Ciechanowskiego - pełnomocnika PiS w Pile, przewąchiwacza, honorowego hakowego PRL.
To tragiczny dzień pilskiej rzeczywistości społecznej.
Wydawałoby się, że Bakutilek jako, według opinii Jacka Ciechanowskiego, podlizywacz, nawykły w czasach minionych do przyklaskiwania aktualnie będącym przy dyszlu, powinien stać z bukietem przed blokiem 37 przy ulicy Zamenhofa w Pile i czekać z gratulacjami. A tu gówno, nic, figa.
Ponieważ nieszczęścia chodzą parami, do władz samorządowych na terenie pilskim kandyduje Hubert Ciechanowski. Jeżeli to syn pana Jacka, to jest to już tragedia, jak Antygona, czy Makbet.
Przypomnijmy, co pisał Jacek Ciechanowski o swoim znienawidzonym byłym koledze z podziemia:

Który jest Janusz prawdziwy
Z PZPR-owskiej ojcowizny
Czy z podziemia, czy z szmateksu
Z PC partii, czy z „salonów” Borowskiego
No i Jolki – żony Olka Kwaśniewskiego
Później Buzka – Krzaklewskiego
W końcu i Szenfeldem gwarzy
O zniszczeniu Henia rancza
I udaje Soncho Pancha
I z kłamczuchem od lustracji
Też mu się pokłamać zdarzy
Morał z tego idzie krótki
Lizusostwo bywa „cudne”
Judaszowskie i obłudne
Zwykle jednak nieprzyjemne
Jeśli liże się aż tylu
Tę część ciała co się mieści
Z tyłu

CiJa

Pan Jacek Ciechanowski nadal nie musi mi się kłaniać na ulicy, czy gdziekolwiek indziej, chyba, że wykona to, co mu przykazałem na tym forum.
Analizę tej wypociny opublikuję tydzień przed wyborami. Będzie śmieszno, a może straszno.

Tragedia szkocka

14.12.2007

Wśród aktorów uważana jest za sztukę przynoszącą pecha. W teatrze brytyjskim nie wolno nawet wymawiać na głos jej tytułu, gdyż miałoby to oznaczać niepowodzenie spektaklu, stąd często nazywana jest po prostu "Tragedią szkocką". "Makbet" - bo o tej sztuce mowa - zaczyna funkcjonować w Teatrze im. Jaracza w Łodzi. Na razie tylko na próbach, i to też bardzo ograniczonych obsadowo.

Mariusz Grzegorzek (to on podjął się realizacji szekspirowskiego arcydzieła), do głównych ról zaprosił parę lubianych, popularnych i znakomitych aktorów. Makbeta zagra Ireneusz Czop, a jego żonę - Lady Makbet - Ewa Wiśniewska-Audykowska. I, jak na razie, reżyser pracuje wyłącznie z dwojgiem tych aktorów. Oficjalnie nie jest nawet znana pozostała obsada, a Grzegorzek wciąż jeszcze dopracowuje ostateczny kształt adaptacji.

"Makbet" (powstały w 1606 roku) to opowieść o żądzy władzy wiodącej do zbrodni, która nigdy nie może ujść nikomu bezkarnie. U podstaw tej najbardziej gorzkiej i krwawej ze wszystkich sztuk Szekspira leży głęboko humanistyczna myśl - za popełnienie zbrodni czeka nieunikniona kara.

Postać bohaterskiego żołnierza, który zmienia się w łotra, zabija swego króla i po trupach idzie po władzę, Szekspir wzorował na postaci autentycznego szkockiego dowódcy z XI wieku, zmienił jednak wiele. Makbetowi dodał chorobliwie ambitną żonę, która pcha go ku zbrodni, wprowadził także element losu, symbolizowany przez Wiedźmy. Ich przepowiednia uruchamia ciąg tragicznych zdarzeń. Ale to sam Makbet podejmuje decyzję o wejściu na drogę zła i później ponosi tego konsekwencje.

"Makbet" to tragedia sumienia, z którym zmagają się bohaterowie. Na kartach swego dramatu nakreślił Szekspir przekonujące portrety ludzi, których ambicja i chęć posiadania władzy zaprowadziły na szczyt, ale niemożność życia ze świadomością zbrodni spowodowała przegraną.

Makbet, niezależnie od czasu wystawiania, jawi się jako uniwersalne dzieło o ludzkiej naturze, mechanizmach świata i skomplikowanej głębi niejednoznacznego ludzkiego wnętrza. Ten właśnie uniwersalizm sprawia, że tragedia sprzed czterech wieków zachowuje ponadczasową aktualność, zadziwia mądrością, trafnością ocen, także dziś, w XXI wieku.

Czy "Makbet" grany będzie pod oryginalnym tytułem - tego jeszcze nie wiadomo. Pewne jest, że premiera - w scenografii Mariusza Grzegorzka - ma odbyć się w marcu 2008 roku, na Dużej Scenie.


Makbet i Lady Makbet: Ireneusz Czop i Ewa Wiśniewska-Audykowska

Michał Lenarciński - POLSKA Dziennik Łódzki

Komentarze z forum INFOKOLEJ:
http://infokolej.pl/viewtopic.php?t=4139

Dworzec w Rumi to obraz nędzy i rozpaczy

Marek2508: Rumia jest stacją, którą trochę znam. No niestety. To co zostało zawarte w tym artykule to prawda. Po prostu lepiej tam nie wchodzić. Cała stacja Rumia jest jak z PRL-u. Nic, kompletnie nic tam się nie zmienia. No może, że pomalowali nastawnie. A poza tym jest bardzo niebezpieczna. Chuligaństwo jest tam na porządku dziennym. Pamiętam w zeszłym roku nawet pijacy dostali się do nastawni Rm1.Zaczęli demolować wnętrze i "bawić" się urządzeniami. Skutki mogły być tragiczne. Co do samego dworca to popada w ruinę. Cóż, miasto nie chce, PKP nie chce - nic nie będzie. Jakie tory - taka stacja.

Lady Makbet: Czy przypadkiem na dworcu w Rumi nie mieszka z-ca dyrektora PR Gdynia, pan Labuda - bohater naszego forum? Niby taki wszechmogący na PKP jest ten Labuda, a mieszka w syfie i nie potrafi z kolegami z PKP załatwić remontu dworca. To już bardziej obrotna jest Krycha, której zabiegi spowodowały, że remont dworca w Bolesławcu idzie pełną parą.

Krycha: Lady Makbet, zgadza się. Zbigniew Labuda mieszka na dworcu w Rumi.
Zastanawia mnie jedna rzecz. Jak to możliwe, że Labuda uchodzący przecież za cwaniaka i wielce wpływową postać w PKP, mający układy, znajomości i plecy na kolei, nie potrafił dotąd załatwić remontu dworca kolejowego w Rumi, w którym mieszka od wielu lat?! Przecież dla Labudy coś takiego powinno być zwykłą formalnością - wystarczy przy flaszce szepnąć słówko prezesowi Wachowi czy Mamińskiemu i ekipa remontowa pojawi się w ciągu tygodnia...
Bo jeśli ja, zwykła prosta kolejarka z prowincji potrafiłam wymusić na betonie PKP remont dworca w moim mieście, to na rumskim dworcu powinno wszystko błyszczeć na glanc. A co jest? Totalny syf, i to syf zamieszkiwany przez ponoć wszechmogącego dyrektora Labudę z PR Gdynia.
No cóż, do rad nadzorczych samorządowych spółek Zbigniew Labuda potrafi się pchać, wygryzając m.in. panią burmistrz Rumi, by czerpać z tego profity! A co dla miasta Rumia zrobił pan Labuda? NIC! Bo nie ma w tym żadnego interesu. A Labuda nic dla nikogo bezinteresownie nie zrobi!

Od siebie dodam, że wspomniany pan Labuda to bohater wątku "Wyróżniony tytułem Beton PKP 2007 skarży się policji":
http://www.moja-rumia.pl/forum/viewtopic.php?t=83

To co napisałam wcześniej w głównej mierze tyczy się Makbeta, choć innych utworów Szekspira także. Więc ten fragment możesz wykorzystać:
"W dramacie szekspirowskim nie ma zasady trzech jedności, jest wiele miejsc (np. w Makbecie Szkocja, Anglia), wielowątkowość, akcja rozgrywa się kilka dni.
Nie ma zasady stosowności (czyli nieukazywania brutalnych scen), ani zasady decorum (czyli niemieszania estetyk podniosłej i takiej hm potocznej np. w makbecie użyli słów "do wszystkich diabłów"). Ponadto występują sceny zbiorowe, nie wszyscy bohaterowie pochodzą z rodzin królewskich, nie są wysoko urodzeni: w tragedii antycznej też tego nie było. Występują elementy fantastyczne (np. wróżki, elfy). W tragedii antycznej bohaterowie są niezmienni, a w dramacie szekspirowskim skomplikowani i wpływają na nich różne wydarzenia. Człowiek podejmuje sam decyzję, nie ciąży nad nim fatum. Nie ma stasimonów, bo zastąpiły je monologi. Jest podział na akty i sceny, a nie prolog, epejsodion itd. Nie ma też katharsis (czyli oczyszczenia bohatera przez litość widza), bo zastępuje to raczej rozrywka."
Mogę jeszcze dodać, że Makbet jest zarówno bohaterem tragicznym (bo znajduje się w "sercu"konfliktu,z którego nie sposób wyjść bez ofiary,straty,porażki.jego tragizm polega na tym,że porażająco odkrywa swój bład, nie moze oprzeć się Lady Makbet, bo ma słabą wolę, psychikę, ona nim dominuje, Makbet nie myśli trzeźwo) jak i zbrodniarzem (żądza władzy kieruje jego działaniami,jest chciwy,niemoralny,z zimną krwią popełnia kolejne zbrodnie). Śmierć Makbeta jest karą za zbrodnie, wymiarem sprawiedliwości. Więc myślę, że może chodzić o te dwie koncepcje.
Myślę, że utwór nie jest trudny, i na tyle krótki, że można go interpretować łatwo i przyjemnie xD

ANTYGONA moze byc! przeciez nie bylo napisane porownaj Makbeta do edypa tylko do bohatera tragicznego !

a rozszerzenie co pisaliscie? ja o wiewiorkach mile i przyjemne a co najwazniejsze duzo mam z kluczem !

Ja także muszę powiedzieć, że dziwie się bezkrytycznym głosom zachwytu nad tym filmem. Spodziwałem się conajmniej najlepszego dramatu ostatnich lat, z doskonalym aktorstwem - a jedno i drugie pozostawia trochę do życzenia.
Bardzo po macoszemu potraktowano przyjaźń głównych bohaterów z dzieciństwa i dramat postaci Robbinsa. A z zapowiedzi wynikało przecież, że to będzie najważniejsza oś filmu, że tajemnica z przeszłości, o której tak naprawde niewiele się przez cały film dowiadujemy, pod koniec okaże się jeszcze bardziej szokująca i zmieniająca postać rzeczy o 180 stopni - takie ja miałem naiwne wyobrażenie. Tymczasem ten wątek posłuzyl w zasadzie tylko wprowadzeniu postaci i pokazaniu, że się znają.
SPOILER!!!!!
Rozwiązanie wątku kryminalnego także pozostawiło spory niedosty - powiało mi tanimi kryminałami klasy B ( i jeszcze ten kij hokejowy...nie wiem czemu, ale skojarzyło mi się to z Halloween ). Tak samo dziwna była rola żony Penna, postaci praktczynie przez większośc filmu drugo, czy nawet trzecioplanowej - a w końcówce ujawnia swój wredny charakter (tutaj skojarzenia z Lady Makbet )
A już zupełnie niewiarygodna psychologicznie wydaje mi się relacja Bacon-Penn po "rozwiazaniu" zagadki. No cholera - Bacon przecież to był kurna policjant! A on jakby nigdy nic pogadał sobie z Pennem, popatrzli sobie w oczy... i pojechał do żony (tego motywu z nią kompletnie nei rozumiem...)
Co natomiast bardzo mi się podobało, to umiejętność Eastwooda do stopniowej zmiany przedstawienia życiorysów postaci (głównie Penna). Z kazdą minutą jego zycie okazywało się zupełnie inne, od tego co się mogło wydawać na początku. Przez to także zmieniają sie nasze sympatie.
KONIEC SPOILERA

A co do samego aktorstwa, to ja Oscara przyznałbym jedynie Robbinsowi - rzeczywiscie miał do zagrania postać bardzo skomplikowaną, o tragicznej przeszłości, niejednoznaczą (przyznam szczerze, że do końca nie potrafiłem go rozgryść - zrobił to czy nie...). Tak więc dla niego naprawde duże brawa.
Natomiast rola Penna nie odbiegała poziomem od jego wielu poprzednich kreacji (ale daleko mu chociażby do "Przed egzekucją"). Zachwotów było mnóstwo, więc spodziwalem się jakiejś nowej jakości, że Penn czymś mnie zaskoczy. Tymczasem zaserwował znany od dawna arsenal min i gestykulacji.

Oczywiście każdy i tak powinien ten film zobaczyć sam i go samodzielnie ocenić. Ja mam odczucie, że w czasie tegorocznej ceremonii wręczania Oscarów szum wokół "Mystic River" był zbyt wielki i że go po prostu przereklamowano.

Nieeee.. (;)) Przecież bohaterowie nie cierpią na niemożność - wszyscy coś
robią, działają, przezwyciężają strach i przeciwności, ale to wszystko na
nic, przegrywa konfrontacje siła tego swoistego fatum nienawiści. I giną nie
z niemożności, lecz z nienawiści. To, że rzecz dziję się w pozornym bezruchu
jak w "czekając..." jeszcze, IMVHO, nie uprawnia do wyprowadzenia takiej
paraleli. Zresztą nawet porównanie bohaterów obraża chyba tych z NZ.

Uproszczenie pewne - oczywiście, że namiętności i słabości, lecz puszczony
raz w ruch bieg zdarzeń zmierza nieubłaganie ku tragicznemu końcowi. Dramaty
Szekspira odbierałem zawsze jak niemalże deteministyczne - od pierwszych
chwil wiadomo, że ta historia się bardzo, bardzo niedobrze skończy. A co do
fatum per se, to są też takie elementy  - np. czarownice w Makbecie.

Ja wiem, czy naprawdę?

ale ci dwaj nie

No przestań - a czego się bał Czika (-o?) pod sam koniec? Nieee.... To
_zdecydowanie_ nienawiść w swej najczystszej, wydestylowanej postaci.

gdyby film mial byc o nienawisci, pokazywanie

Dlaczego nie miałoby racji bytu??? Właśnie o to chodzi - o pokazanie Smerfów
i dzinnikarzy w ich probach zaradzenia które skazane są na niepowodzenie w
obliczy tej zapiekłej i niepoddającej się racjonalizowaniu nienawiści. Z
jednej strony nienawiść, z drugiej - bezsilność. ( chyba trza poszukać
źródeł, żeby to rozstrzygnąć :))

Owszem - i ja bardzotakie dyskusje lubie, bo właśnie oznaczają, że film
niesie jakiś ładunek emocjonalny i intelektualny, że jest w stanie
"zapłodnić umysły". I to jest sztuka - a nie kolejne 2h. komputerowych
fajerwerków a jedyno co można potem powiedzieć to "Eee...No...Ta scena z
klonersami była zaj....No.....". Tetryczne 10 dla Ataku Glonów uważam za
obrazę i policzek dla tych filmów, które naprawde na nią zasługują. Wstyd.

Szkoda ( wybacz ), że nie jestem obecnie w stanie nawiązać wyrównanego
dialogu, ale mam strasznie mało czasu ostatnio ( kampania wrześniowa - sama

jak ta niszczycieska siła w destukcyjnej sile w jakiejś znowu sile - rotfl
jak sie masz! :))

Pozdrawiam

Ejze, czarownice zwracaja po prostu uwage na wszystkie smutne i glupie sily,
ktore siedza w czlowieku, ale w sposob na tyle sprytny, zeby na nich zagrac.
To nie mialo nic wspolnego z fatum, tylko wszystko wspolne z przewidywaniem
jak zachowa sie zaslepiony glupiec.

A na marginesie - mnie ani odwolanie do Becketta, ani do Szekspira nijak
tutaj nie przekonuje. Ja od 5 minuty filmu bylem przekonany, ze rzecz
inspirowal Mrozek. W ZN widze to samo podejscie do ludzkiej glupoty, ktora
potrafi sie gleboko ukryc i obudowac setkami ideologicznych argumentow
(etnicznych, politycznych, finansowych), zeby tylko nie dac swojemu
zywicielowi chwili do namyslu, ktory by ja obnazyl. Caly film IMO najlepszy
jest wlasnie w tej pierwszej czesci, w ktorej postacie, miejsce i konflikt
sa zdefiniowane z klarnownoscia teatralnej jednoaktowki. Zalowalem, ze
pozniej wzrasta ilosc postaci i skala problemu, bo w sumie zadna z
dodatkowych postaci nie wyszla poza stereotyp, ktory mozna bylo przewidziec
przed filmem. I tutaj zgoda z Amarotem - najdalej w tym stereotypie (chyba
niepotrzebnie _za_ daleko) poszedl Tanovic w postaci generala z bimbowata

swietnych 3 zwartych aktow, zamiast jednego, a jednoczesnie nie chcial
zmarnowac takiego materialu, wiec wypelnil reszte filmu znacznie mniej
pomyslowym, ale calkiem przyzwoitym materialem. Zreszta widac to i w punkcie
widzenia - przez pierwsza czesc filmu liczy sie Bosniak. W drugiej w
zasadzie prawie nikt; najbardziej chyba Marchand. W kazdym razie Bosniak i
Serb schodza juz na drugi plan.

To nie nienawisc, tylko glupota. Nienawisc nie pozwolilaby na taki moment,
jak ten z poczatku, w ktorym goscie obaj nagle sobie konwersuja o panience.
Cala ich pozniejsza nienawisc bierze sie z jakiegos kretynskiego drobiazgu,
ktory im zaslania oczy. Czyli dla mnie ani strach, ani nie nienawisc :)

Fragmenty z raportu Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, matura z języka polskiego:
"Kłótnia przerodziła się w bójkę i była troszkę śmieszna, ale doskonale idzie przyznać racje Antkowi i Hance, ale czy było potrzebne przy tym obrażanie innych."

"Literatura polska, doświadczona, kierowana przez historię ukazuje nam wiele przeciwności losu, bólu, niezgody, konfliktów czy wojen narodowych."

"Szekspir w dramacie „Makbet” ukazuje postać Makbeta, która jest zakłócona przez jego żonę Lady Makbet."

"Najważniejszym celem była Jagna, która była kolejnym trofeum, jednak potomstwo Boryny sprzeciwiło się temu."

"Szargany nerwami zmienia się w zwierzę."

"Kłótnia u Borynów, jak każdy konflikt, zaczęła się na ziemi, a skończyła na kobiecie."

"Jagna zostaje wywieziona z gnojem na obornik."

"Boryna jest człowiekiem nerwowym, porywczym a zarazem opanowanym."

"Hanka zaczęła ryczeć z tego powodu, że ją nie chcą poślubić."

"Jagna nie jest w stanie zapanować nad czysto fizjologicznym aspektem natury."

"Żona uderza w czuły punkt Makbeta."

"Antek był zadłużony w Jagnie a swoją żoną pomiatał."

"Włosy zaczęły mu się prężyć na głowie."

"Dzień Boryny mijał od rana do wieczora."

"Narrator współżył z wiewiórką, a ona robiła co chciała."

"Iwaszkiewicz był właścicielem cmentarza i wypoczywał na nim."

"Aptekarz wykazał swoją patriotyczną postawę niosąc drzwi od ubikacji."

"Boryna grzebał pogrzebaczem w głowie aż skry leciały."

"A Jagna to takie ciche zło, które rozsiewa się po ludziach i zostawia obfite plony."

"Borynie spadały ciągle włosy ze złości na oczy."

"Prawie każdy bohater utworu chciał mieć najpiękniejszą samicę w stadzie – Jagnę."

"Antek i Hanka to woły pracujące u Boryny."

"Antek siłami natury ma prawo ubiegać się o ziemię."

"Bohatera zaskakuje przepowiednia dotycząca jego przyjaciela Banka. Mówiła ona o tym, że będzie on płodził dzieci Makbetowi."

"Antek ma w żyłach krew swego ojca."

"Makbet zapytał ją, że jakby chybili to co wtedy? Lady Makbet kazała mu obserwować swoje męstwo, to na pewno nie chybią."

"Edyp to bohater jednej z tybetańskich legend."

"Jak go Antek wkurzał, to Boryna się unosił."

"Ojciec, gdy usłyszał te słowa był zły, uderzył spojrzeniem w Antka, nic nie odrzekając usiadł przed kominem i nerwowodziałał pogrzebaczem w głowie."

"Boryna, człowiek uważany jako tyran, skąpiec a przede wszystkim gospodarny rolnik, pragnął zażyć szczęścia."

"Głównymi bohaterami „Chłopów” są Boryna, syn jego Antek, żona Antka – Hanka oraz jej matka – Kowalska."

"Dramatyczność sceny ukazana jest, gdy ojciec dusi swojego zakrwawionego syna na podłodze."

"Matka dbała o Jagnę, nie pozwalała pracować w polu, przez to stała się rozniańczona i zapatrzona w siebie. Bardzo często lubiła puszczać się z obcymi mężczyznami."

"Makbet rozważa w podanym fragmencie nad czyjąś śmiercią. Najprawdopodobniej dziecka. Uważa się za jego krewnego i wasala."

"Hanka wyzywała Jagnę od, za przeproszeniem, kurtyzan."

"Jan Nowak-Jeziorański był "Gościem Niedzielnym" w "Gazecie Wyborczej""

"Antek tak miał wyczerpany organizm, tak krwawił, że już brakowało mu krwi"

"Narrator opisuje wszystko bardzo opisowo"

"Morał jest taki z tych dwóch sztuk Wiliama Szekspira, że nie warto się zabijać z miłości do ukochanej i odwrotnie, bo i tak to nic nie pomoże i nie wskura."

"Kłótnia u Borynów, jak każdy konflikt, zaczęła się na ziemi, a skończyła na kobiecie."

"Dzień Boryny mijał od rana do wieczora."

"Narratow współżył z wiewiórką, a ona robiła co chciała."

"Iwaszkiewicz był właścicielem cmentarza i wypoczywał na nim."

"Prawie każdy bohater utworu chciał mieć najpiekniejszą samicę w stadzie - Jagnę."

"Antek ma w żyłach krew swojego ojca."

"Edyp to bohater jednej z tybetańskich legend."

"Wiewiórka uzbierała sianko i wsadziła w intymne miejsce, czyli dziuplę, którą wcześniej wyczyściła."

"Jagna była jak ziemia. Miała wielu dzierżawców, a żadnego właściciela."

"Fragment pochodzi z "Dziadów" Reymonta. Bohaterem jest Andrzej Boryna, właściciel największego majątku w Bronowicach."

"Innym tragicznym bohaterem dramatu antycznego jest Edyp z powieści Juliusza Słowackiego "Antygona" opublikowanej 320r.p.n.e."

I ludzie się dziwią, że 20% uczniów nie zdało matury... ała

Makbet

Autor: Wiliam Shakespeare
Reżyser: Mariusz Grzegorzek
dekoracje - Mariusz Grzegorzek
kostiumy - Magdalena Moskwa
reżyseria światła - Szymon Lenkowski
muzyka- Łukasz Warenica, Jakub Jeziorowski
Asystent reżysera- Katarzyna Brewińska
asystent scenografa - Grzegorz Nowak
Występują:
Makbet - Ireneusz Czop
Lady Makbet- Ewa Audykowska - Wiśniewska
Duncan- Andrzej Wichrowski
Banko- Mariusz Jakus
Macduff- Bogusław Suszka
Lady Macduff- Monika Badowska
Wiedźma 1- Dorota Kiełkowicz
Wiedźma 2 - Justyna Wasilewska
Wiedźma 3 - Grażyna Walasek
Hekate- Kamila Sammler
Doktor- Michał Jarmicki
Dama Dworu - Ewelina Gnysińska
Ross- Stanisław Kwaśniak
Malcolm- Michał Filipiak
Fleance, Zjawa- Marcin Łuczak
Donalbain- Michał Jaros
Młody Siward, Morderca 2- Marcin Włodarski
Morderca 1 - Andrzej Niemyt
Morderca 3, Sługa- Jan Marcinowski
Młody Macduff- Wojciech Gawin
Oficer, Seyton- Adam Konowalski
Autor plakatu Mariusz Grzegorzek

Nagrody
Złota Maska za "eksperyment teatralny" dla Mariusza Grzegorzka
Honorowe wyróżnienie dla Ireneusza Czopa za rolę Makbeta przyznane przez Jury Konkursu na najlepszą polską inscenizację dzieł dramatycznych Williama Szekspira w sezonie 2007/ 2008
Nagroda Miesięcznika "Teatr" im. Aleksandra Zelwerowicza dla Ireneusza Czopa za rolę Makbeta przyznana za najlepszą rolę męską sezonu artystycznego 2007/2008 w Polsce
Honorowe Wyróżnienie za najlepszą kreację szekspirowską dla Ireneusza Czopa za rolę Makbeta przyznane przez Międzynarodowe Jury Festiwalu Szekspirowskiego w Gdańsku

Premiera 05 kwietnia 2008 na Dużej Scenie.

"Makbet" (1606) to opowieść o żądzy władzy wiodącej do zbrodni, która nigdy nie może ujść nikomu bezkarnie.
U podstaw tej najbardziej gorzkiej ze wszystkich sztuk Szekspira leży głęboko humanistyczna myśl - za popełnienie zbrodnie czeka nieunikniona kara.
Postać bohaterskiego żołnierza, który zmienia się w łotra, zabija swego króla i po trupach idzie po władzę Szekspir wzorował na postaci autentycznego szkockiego dowódcy z XI wieku, zmienił jednak wiele. Makbetowi dodał chorobliwie ambitną żonę, która pcha go ku zbrodni, wprowadził także element losu, symbolizowany przez Wiedźmy. Ich przepowiednia uruchamia ciąg tragicznych zdarzeń. Ale to sam Makbet podejmuje decyzję o wejściu na drogę zła i później ponosi tego konsekwencje.

"Makbet" to tragedia sumienia, z którym zmagają się bohaterowie. Na kartach swego dramatu nakreślił Szekspir przekonujące portrety ludzi, których ambicja i chęć posiadania władzy zaprowadziły na szczyt, ale niemożność życia ze świadomością zbrodni spowodowała przegraną.

"Makbet" jawi się jako uniwersalne dzieło o ludzkiej naturze, mechanizmach świata i skomplikowanej głębi niejednoznacznego ludzkiego wnętrza. Ten właśnie uniwersalizm i niezwykła wręcz znajomość ludzkiej duszy sprawiają, że tragedia sprzed niemal czterech wieków zachowuje ponadczasową aktualność i zadziwia mądrością, trafnością ocen, spostrzeżeń i charakterów także dziś, u progu XXI wieku.

„Przykłady zdań zawierających różne typy błędów, które tylko podczas pierwszej lektury mogą śmieszyć, ale przede wszystkim smucą.”

"Kłótnia przerodziła się w bójkę i była troszkę śmieszna, ale doskonale idzie przyznać racje Antkowi i Hance, ale czy było potrzebne przy tym obrażanie innych."

"Literatura polska, doświadczona, kierowana przez historię ukazuje nam wiele przeciwności losu, bólu, niezgody, konfliktów czy wojen narodowych."

"Szekspir w dramacie „Makbet” ukazuje postać Makbeta, która jest zakłócona przez jego żonę Lady Makbet."

"Najważniejszym celem była Jagna, która była kolejnym trofeum, jednak potomstwo Boryny sprzeciwiło się temu."

"Szargany nerwami zmienia się w zwierzę."

"Kłótnia u Borynów, jak każdy konflikt, zaczęła się na ziemi, a skończyła na kobiecie."

"Jagna zostaje wywieziona z gnojem na obornik."

"Boryna jest człowiekiem nerwowym, porywczym a zarazem opanowanym."

"Hanka zaczęła ryczeć z tego powodu, że ją nie chcą poślubić."

"Jagna nie jest w stanie zapanować nad czysto fizjologicznym aspektem natury."

"Żona uderza w czuły punkt Makbeta."

"Antek był zadłużony w Jagnie a swoją żoną pomiatał."

"Włosy zaczęły mu się prężyć na głowie."

"Dzień Boryny mijał od rana do wieczora."

"Narrator współżył z wiewiórką, a ona robiła co chciała."

"Iwaszkiewicz był właścicielem cmentarza i wypoczywał na nim."

"Aptekarz wykazał swoją patriotyczną postawę niosąc drzwi od ubikacji."

"Boryna grzebał pogrzebaczem w głowie aż skry leciały."

"A Jagna to takie ciche zło, które rozsiewa się po ludziach i zostawia obfite plony."

"Borynie spadały ciągle włosy ze złości na oczy."

"Prawie każdy bohater utworu chciał mieć najpiękniejszą samicę w stadzie – Jagnę."

"Antek i Hanka to woły pracujące u Boryny."

"Antek siłami natury ma prawo ubiegać się o ziemię."

"Bohatera zaskakuje przepowiednia dotycząca jego przyjaciela Banka. Mówiła ona o tym, że będzie on płodził dzieci Makbetowi."

"Antek ma w żyłach krew swego ojca."

"Makbet zapytał ją, że jakby chybili to co wtedy? Lady Makbet kazała mu obserwować swoje męstwo, to na pewno nie chybią."

"Edyp to bohater jednej z tybetańskich legend."

"Jak go Antek wkurzał, to Boryna się unosił."

"Ojciec, gdy usłyszał te słowa był zły, uderzył spojrzeniem w Antka, nic nie odrzekając usiadł przed kominem i nerwowodziałał pogrzebaczem w głowie."

"Boryna, człowiek uważany jako tyran, skąpiec a przede wszystkim gospodarny rolnik, pragnął zażyć szczęścia."

"Głównymi bohaterami „Chłopów” są Boryna, syn jego Antek, żona Antka – Hanka oraz jej matka – Kowalska."

"Dramatyczność sceny ukazana jest, gdy ojciec dusi swojego zakrwawionego syna na podłodze."

"Matka dbała o Jagnę, nie pozwalała pracować w polu, przez to stała się rozniańczona i zapatrzona w siebie. Bardzo często lubiła puszczać się z obcymi mężczyznami."

"Makbet rozważa w podanym fragmencie nad czyjąś śmiercią. Najprawdopodobniej dziecka. Uważa się za jego krewnego i wasala."

"Hanka wyzywała Jagnę od, za przeproszeniem, kurtyzan."

"Jan Nowak-Jeziorański był "Gościem Niedzielnym" w "Gazecie Wyborczej""

"Antek tak miał wyczerpany organizm, tak krwawił, że już brakowało mu krwi"

"Narrator opisuje wszystko bardzo opisowo"

"Morał jest taki z tych dwóch sztuk Wiliama Szekspira, że nie warto się zabijać z miłości do ukochanej i odwrotnie, bo i tak to nic nie pomoże i nie wskura."

"Szekspir w dramacie "Makbet" ukazuje postać Makbeta, która jest zakłócona przez jego żonę Lady Makbet."

"Kłótnia u Borynów, jak każdy konflikt, zaczęła się na ziemi, a skończyła na kobiecie."

"Dzień Boryny mijał od rana do wieczora."

"Narratow współżył z wiewiórką, a ona robiła co chciała."

"Iwaszkiewicz był właścicielem cmentarza i wypoczywał na nim."

"Prawie każdy bohater utworu chciał mieć najpiekniejszą samicę w stadzie - Jagnę."

"Antek siłami natury ma prawo ubiegać się o ziemię."

"Antek ma w żyłach krew swojego ojca."

"Edyp to bohater jednej z tybetańskich legend."

"Wiewiórka uzbierała sianko i wsadziła w intymne miejsce, czyli dziuplę, którą wcześniej wyczyściła."

"Jagna była jak ziemia. Miała wielu dzierżawców, a żadnego właściciela."

"Fragment pochodzi z "Dziadów" Reymonta. Bohaterem jest Andrzej Boryna, właściciel największego majątku w Bronowicach."

"Innym tragicznym bohaterem dramatu antycznego jest Edyp z powieści Juliusza Słowackiego "Antygona" opublikowanej 320r.p.n.e."

Na 0 punktów oceniono również wypracowania napisane w związku z dowolnie wybranymi przez maturzystę utworami, których nie było w arkuszu egzaminacyjnym. Zdarzały się prace napisane w związku z „Dżumą”, „Nad Niemnem”, „Ludźmi bezdomnymi” a nawet na temat wymyślony przez maturzystę, np. „Jan Paweł II” (pisownia zgodna z oryginałem):

"Jan Paweł II to człowiek, którego można szanować. Chodź jego nie ma wśród nas. Można powiedzieć, że był święty wśród żywych. Wybieram ten temat, ponieważ Ja jako Polak będę Papieża pamiętał do końca życia”.

Dalej dwie strony o wybranej postaci.

Fragment wypracowania do tematu „Charakteryzując Makbeta na podstawie danych fragmentów dramatu Szekspira, określ, na czym polega tragizm postaci i porównaj go z tragizmem bohatera ze znanego Ci dramatu antycznego.”

"Makbet” Williama Szekspira jest dramatem. Makbet jako małe dziecko został porzucony przez swoich rodziców, ponieważ wisiała nad nim zła przyszłość. Ojciec, który dowiedział się od wyroczni, że spłodzi syna, który go zabije i ożeni się z własną matką, postanowił pozbyć się dziecka. [...] małego Makbeta znaleźli ludzie z pobliskiej wioski. Wychowywali chłopca jak własnego syna.
Z czasem Makbet wyruszył w podróż. Podczas podróży Makbet napotkał na swojej drodze wielkiego potwora, którego nikt nie potrafił zabić. Makbet poradził sobie z nim i wyruszył do zamku. W drodze do zamku Makbet zabił
również swojego ojca. [...] Tragizm Makbeta polega na tym, że za wszelką cenę chciał być dobrym królem, lecz nie wychodziło mu to. [...] Makbet jest postacią negatywną, ponieważ w brutalny sposób dążył do swojego celu. Za każdym razem używał przemocy i nie obchodziło go to, co działo się z innymi. [...] Makbet w porównaniu do Antygony jest jakby jedną postacią. Antygona również zabiła, aby osiągnąć swój życiowy cel. Musiała pozbyć się swojej siostry, która kochała Kreona, wymarzonego męża Antygony. Siostra Antygony zginęła, ponieważ stała na drodze do szczęścia Antygony, była jej jedyną przeszkodą. [...]”

Komentarz:

„Nieznajomość tekstu powodowała, że maturzyści rozpoznawali Lady Makbet jako córkę Makbeta, innym razem jako matkę lub kochankę. Czytając drugi z przytoczonych fragmentów, nie wiedzieli, która królowa umarła, często była to żona Dunkana. Zdarzało się czytać w wypracowaniach o tym, że „Makbet zabił Lady Makbet, bo go namawiała do zabicia Dunkana” albo że „Makbet i Lady Makbet chcą się zabić z powodu swej miłości. Ona nieczekała na niego i zabiła się sama”. Ponadto losy Makbeta często zawierały wątki z losów innych bohaterów, np. Makbet miał być przykuty do skały, a sępy „wydziobywały jego ciało”, Makbet miał być spiskowcem działającym w powstaniu listopadowym, nagminne było mylenie losów Makbeta z losami Edypa (czego przykład mamy w cytowanych poniżej fragmentach wypracowania); losem Tristana i Izoldy („Lady Makbet była wybranką Dunkana, ten jednak ufał Makbetowi bardzo i wysłał go po swoją wybrankę jako krewniaka. Nieszczęśliwy los sprawia, że wiedźma daje obojgu eliksir miłości”)"

No i nie wiem: śmiać się czy płakać

Prosze


Prosze

No. W końcu opracowałam plik dodany przez Piotra S. Nie stawiałam "ocen" jak to zrobiła Faerie, bo przeważnie trudno mi było wartościować książki, które lepsze, które gorsze (sama idea wartościowania jest dla mnie troche dziwna bo to przecież rzecz względna). Często nie umiem określić które pozycje bardziej mi sie podobały, bowiem literatura, którą czytam jest bardzo różnoroda. Postanowiłam więc opatrzyć moim komentarzem wybrane pozycje. Nie opisywałam fabuły, ale raczej wrażenie, jakie na mnie wywarły.
Ogólnie z fantazy unikam książek nawiązujących do mitologii Tolkiena. Jest ona dla mnie zbyt unikatowa i doskonała, więc wszelkie repliki wydają mi się po prostu "blade"; tylko mnie drażnia i nudzą. Są oczywiście wyjądki.
A oto "moja" lista (proszę o wyrozumiałość; nie jestem krytykiem literacki i nie mam talentu pisarskiego).

AAnthony Piers - Przesmyk Centaura.rar
AAnthony Piers - Zamek Roogna.rar
AAnthony Piers - Zrodla Magii.rar

Te tytuły należą do jednego cyklu (nie pamiętam nazwy - czytałam dość dawno), który średnio mi się podobał. Jak dla mnie fabuła, dialogi były zbyt infantylne, a wątki często się powtarzały. Jedyne, co wydawało mi się interesujące, to kolejne, ciekawe i zaskakujące pomysły autora na postaci bohaterów cyklu (dotyczyło to zwłaszcza bohaterów „nie ludzkich”), oraz na zasady panujące w wymyślonym przez niego świecie. Pod tym względem jego wyobraźnia była niemal nieograniczona. Właściwie to tylko ze względu na to sięgałam po kolejne tomy, bo całość była po prostu nudna. A i tak nie dotrwałam do końca cyklu... :embarr

BBarker Clive - Ksiega Krwi V.rar

Z podanych pozycji Barkera czytałam tylko powyższy tom opowiadań. Dobry, ale uważam, że nie odzwierciedla zupełnie kunsztu pisarskiego i niepowtarzalnego klimatu jego dwóch powieści: „Wielkie Sekretne Widowisko” i „Kobierzec”. Gdzieś wyczytałam, że powieści te zaliczono do gatunku DARK FANTASY, co, moim zdaniem odnosi się raczej tylko do „...Widowiska...”. Nie jest to bowiem ani horror, ani klasyczne fantasy, ale coś pośredniego. Fabuła powieści toczy się zarówno w świecie realnym (w którym jednakże dochodzi do fantastycznych i mrocznych zdarzeń), jak i nierealnym, istniejącym jakby równolegle. Powieść jest niesamowicie rozbudowana, wielowątkowa i bardzo oddziaływuje na wyobraźnię oraz stronę emocjonalną. Posiada bowiem coś, co ja nazywam „poetyckim” klimatem. I nie mam tu na myśli ckliwości, ani szmirowatego sentymentalizmu – jest to poetyka mroczna i żywiołowa, ale nie pozbawiona romantyzmu. Przynajmniej ja odbieram tak klimat tej powieści. Jeszcze bardziej „poetycki” jest „Kobierzec”, który bardziej skłania się w kierunku FANTASY (ale daleko odbiega od klasycznej strony tego gatunku). Świat tam przedstawiony jest jak surrealistyczny gobelin (tytułowy kobierzec)- kolorowy, niesamowity, mający mroczne, ale i jasne, piękne elementy. Jest on pełen dźwięków, barw i zapachów, które byłam niemal w stanie usłyszeć, poczuć, zobaczyć- nie tylko w wyobraźni. Poetyka tej powieści jest mniej mroczna, a bardziej fantastyczna.

Bialolecka Ewa - 7 opowiadan.rar
Nie czytałam powyższej pozycji, ale polecam za to powieść tej autorki: „Tkacz iluzji”. Dobra, niebanalna fabuła. Chciałabym przeczytać coś więcej tej pisarki.

BBulhakow Michail - Mistrz i Malgorzata.rar

Gorąco polecam, chociaż to klasyka i na dodatek lektura szkolna, co niektórym może się źle kojarzyć – nuda, nuda i jeszcze raz nuda. Moim zdaniem tej powieści to nie dotyczy, zwłaszcza jeżeli odrzuci się ukryte, symboliczne przesłanie (krytykę systemu społeczno-politycznego Związku Radzieckiego), a skupi się na dosłownym znaczeniu fabuły. To niesamowita opowieść grozy z elementami mistycznymi, a także czarnym humorem z pogranicza surrealizmu i absurdu. Poza tym, według mnie, powieść zawiera pewne przesłanie filozoficzne, zawarte w samej historii, postawie bohaterów i w wątku miłosnym, który nie jest banalny ani patetyczny, ale raczej niesamowity i magiczny(?). Książkę przeczytałabym „jednym tchem”, gdyby nie wprowadzała mnie tak często w stan zadumy.

CCard Orson Scott - Siodmy syn.rar

Niestety przeczytałam tylko ten, pierwszy tom cyklu „O Alvinie stwórcy”. W bibliotekach, z których korzystam, nie ma pozostałych tomów (Nie kupuję książek ze względów finansowych). A szkoda, bo uważam, że książka jest bardzo dobra. Zawsze podobały mi się wątki „pogańskie”, magia oparta na siłach natury, magia żywiołów. Moim zdaniem fabuła posiada dużo realizmu, więcej niż by się niektórym wydawało (ale to już kwestia wiary).

CCoelho Paulo - Alchemik.doc.rar

To jedna z moich ulubionych pozycji. Kolejna książka przy której dumanie jest stałym elementem. Lekki, łatwy w odbiorze styl autora stanowi odzwierciedlenie ogólnego sensu powieści. Trudnością, dla niektórych, jest tylko zaakceptowanie owego sensu, filozofii życiowej oraz wynikających z niej praktycznych wniosków. Mogłabym długo się nad tym rozwodzić, ale nie widzę w tym sensu, bo nie prowadzimy tu przecież dysput filozoficznych. Napiszę tylko, że powieść zostawiła we mnie głęboki „ślad” i zmieniła mój sposób postrzegania życia, stała się początkiem zmiany mojego światopoglądu.

CCook Glen - A Imie Jej Ciemnosc.rar
CCook Glen - Biala roza.rar
CCook Glen - Cien w ukryciu.rar
CCook Glen - Czarna Kompania.rar
CCook Glen - Gry cienia.rar
CCook Glen - Ponure lata.rar
CCook Glen - Ponure Mosiezne Cienie.rar
CCook Glen - Slodki Srebrny Blues.rar
CCook Glen - Sny o Stali.rar
CCook Glen - Srebrny Grot.rar

To kolejne tomy cyklu „Czarna kompania”. Dla mnie „bomba”. Czarny humor, szybka akcja, a poza tym sami bohaterowie – ani „czarni”, ani „biali”, jak to się dzieje bardzo często w powieściach fantasy, bardzo „ludzcy” w swoich wadach i zaletach. W zasadzie to nawet przysłowiowy „czarny” charakter wzbudzał moją sympatię. A tak naprawdę, to prawie wszyscy bohaterowie „Czarnej kompanii” byli... czarni

EEddings David - Diamentowy tron.rar
EEddings David - Kopuly ognia.rar
EEddings David - Rubinowy rycerz.rar
EEddings David - Swietlisci.rar
EEddings David - Szafirowa roza.rar
EEddings David - Ukryte maisto.rar

Dwa cykle powiązane wspólnym motywem i bohaterami. Sylwetki bohaterów i fabuła wyraźnie i bardzo dokładnie skonstruowane, przedstawiony świat i zasady nim rządzące opisane z dużą dokładnością. Szybko się czyta i... często śmieje – bardzo dużo humoru (ale bez przesady, to nie groteska) Lektura lekka, łatwa i przyjemna.

MMarquez Gabriel Garcia - Sto lat samotnosci.rar

Nie czytałam...jeszcze, ponieważ mam zamiar przeczytać. Polecam za to inna książkę, która porównywano do powyższej pozycji, a mianowicie „Gdy oślica ujrzała Anioła” Nicka Cave’a. Pewnie niektórzy znają gościa, ale z kręgu muzyki. Bardzo cenie twórczość Cave’a: muzykę, teksty (choć do niektórych bardziej pasuje miano poezja) no i oczywiście powieść. Niesamowita! Nie mogę porównać ją z żadną inną, którą do tej pory czytałam. Jeżeli ktoś zna wczesne płyty Cave’a to może sobie wyobrazić, mniej więcej, klimat jego książki- „chory” (miejscami wręcz obrzydliwy), mroczny, pełen psychopatów, dewiatów i fanatyków, istot o różnym stopniu upośledzenia umysłowego i fizycznego. Pełen symboli i wizji rodem z sennych koszmarów. Pełen śmierci i gwałtu. I właśnie, ukazujące się czasami na tle tego wszystkiego, piękno i miłość wydają się tak ulotne, delikatne i nieskalane. Chociaż...u Cave’a nawet miłość ma swoją mroczną stronę...
Poza tym język powieści odgrywa tu niebagatelna rolę: Cave nie przebiera w środkach, używając często bardzo dosadnych słów i zwrotów. No i same opisy: bardzo realistyczne, od których czasami włos się na głowie „jeży”. Jeśliby porównać powieść do obrazu, to klimat książki najlepiej odzwierciedla malarstwo Z.Beksińskiego (który, nawiasem mówiąc, zaprojektował okładkę do polskiego wydania).
I właśnie ze względu na to porównanie, chcę przeczytać „Sto lat samotności”

MMoorcock Michael - Kawaler Mieczy.rar

Czytała i wydaje mi się, że były jeszcze dalsze tomy. Słabo pamiętam. Tylko wrażenie: mdłe i nijakie. Nie polecam.

NNorton Andre - Brama Kota.rar
NNorton Andre - Czarodziej ze Swiata Czarownic.rar
NNorton Andre - Czarodziejka ze —wiata Czarownic.rar
NNorton Andre - Czary Swiata Czarownic.rar
NNorton Andre - Gniazdo Gryfa.rar
NNorton Andre - Gryf w chwale.rar
NNorton Andre - Opowiesci ze Swiata Czarownic t.2.rar
NNorton Andre - Opowiesci ze Swiata Czarownic t.4.rar
NNorton Andre - Rok jednorozca.rar
NNorton Andre - Swiat Czarownic w pulapce.rar
NNorton Andre - Swiat czarownic.rar
NNorton Andre - Troje przeciw Swiatu Czarownic.rar
NNorton Andre, Lackey Mercedes - Elfia Krew.rar

Faerie może pisać, że to harlequin-fantazy(i ma w tym troche racji), mnie się jednak podoba proza Norton. Fakt, wątki miłosne stanowią oś prawie każdej powieści, ale nie można powiedzieć, że fabuła cały czas kręci się wokół miłości. Fakt 2) wątki miłosne są miejscami zbyt naiwne, kiczowate i przesłodzone, ale nie zawsze i można na to „przymknąć oko”, tym bardziej, jeżeli spojrzy się na całość. Fakt 3) sylwetki bohaterów są zbyt sztuczne, wyidealizowane i płaskie, albo czarne, albo białe. To czasami drażni. W powieściach Norton podobają mi się jednak opisy: miejsc (starożytne ruiny, fantastyczne krajobrazy, realistyczne opisy przyrody) oraz magii i rytuałów, które nawiązują do faktycznie wykorzystywanych w niektórych religiach i kulturach pogańskich. Żeby dużo nie pisać. Po prostu podoba mi się świat wykreowany przez Norton. Jednak dotyczy to tylko cyklu „świat czarownic”. Pozostałe raczej mi się nie podobają.

SShakespeare William - Makbet.rar

Polecam. Podobał mi się klimat: surowy, mroczny i ...pełen dylematów moralnych.

TTolkien J.R.R - Niedokonczone opowiesci 1.rar
TTolkien J.R.R. - Drzewo i Lisc oraz Mythopoeia.rar
TTolkien J.R.R. - Dwie wieze.rar
TTolkien J.R.R. - Hobbit.rar
TTolkien J.R.R. - O Tuorze i jego przybyciu do Gondolinu.rar
TTolkien J.R.R. - Powrot Krola.rar
TTolkien J.R.R. - przygody toma bombadila.rar
TTolkien J.R.R. - Rudy Jill i jego pies.rar
TTolkien J.R.R. - Wyprawa.rar

W zasadzie to nie powinnam nic pisać, bo nazwisko i twórczość Mistrza nie potrzebują rekomendacji. Napiszę tylko, że brakuje mi w tym spisie tytułu „Silmarillion”, który obok „Władcy Pierścieni” i „Hobbita” stanowi podstawę twórczości Tolkiena (dla mnie to stoi nawet o „oczko” wyżej niż „Hobbit”) Ten, który zakochał się w świecie Śródziemia, powinien KONIECZNIE przeczytać „Silmarillion”. Znajdzie tam odpowiedzi na wiele pytań, a także historię wszystkich trzech er (Fragmenty tej historii umieszczone są w dodatkach do „Władcy”), która swoją spójnością i pełnią, a także nutką smutku, kruchości i nietrwałości ukaże alternatywny świat, wydający się czasem bardziej realny od rzeczywistości.
Poza tym mam uwagę do tłumaczenia tytułu: „Rudy Jill i jego pies” nie jest zbyt „szczęśliwym” przekładem, bowiem oryginał to „Farmer Giles of Ham”, co powinno się tłumaczyć „Gospodarz Giles z Ham” i pod tym tytułem też można spotkać ta pozycję.
Podobnie jest z „Wyprawą”. Zgodnie z oryginałem powinno być „Drużyna pierścienia”.
Jeżeli chodzi o sam przkład to polecam drugie wydanie M. Skibniewskiej, albo pary (facet i baba) o nazwisku Frąc. STANOWCZO nie polecam Łozińskiego.

Do spisu przedstawionego przez Piotra S. Chciałabym dodać jeszcze kilka innych, dla mnie bardzo znaczących autorów i pozycji.

Lee Tanith – np.: „Serce bestii”
„Mroczna opera” – dwa tomy o różnych tytułach
„Czarnoksiężnik z Volkyanu”
i inne

Jej pisarstwo stanowi przeciwieństwo prozy A.Norton, chociaż miłość również jest istotnym elementem twórczości pisarki. Proza Lee zaliczana jest do „Dark fantazy” i jest jakby wizytówka, wzorcem dla tego rodzaju literatury. Powieści, które miałam okazje przeczytać, przesycone są smutkiem, goryczą, tęsknotą za czymś nieosiągalnym. Klimat emanuje mrokiem i rzadko spotykanym chłodem. Istoty będące bohaterami powieści Lee ukazywane są od ciemnej strony ich osobowości i daleko odbiegają od ideału prawego, szlachetnego i nieskończenie dobrego rycerza z powieści fantazy. Są odmieńcami, outsiderami i przez to osamotnieni- stoją jakby „z boku” reszty społeczeństwa. Naznaczeni są jakimś piętnem, przekleństwem, które z góry prowadzi ich działania do tragicznego końca. Stąd smutek i melancholia prozy Lee.

Greg Bear – „Koncert nieskończoności”.

Książkę czytałam tylko raz 10 lat temu, wiec niezbyt dokładnie pamiętam fabułę. Jednak wiem na pewno, że była bardzo dobra, według mnie oczywiście. Chociażby ze względu na ciekawie przedstawiony wątek muzyczny.

„Pachnidło”- niestety nie pamiętam nazwiska autora.

Cos niesamowitego! Nie jest to wprawdzie literatura fantazy, ale pewna zdolność bohatera jest na pewno fantastyczna, jak dotąd niespotykana w realnym świecie- wśród ludzi oczywiście. Bochater bowiem posiada fenomenalny...węch. Nawet wiekszość zwierząt przy nim „wysiada”. A do tego ma odchyły psychiczne, więc...mieszanka wybuchowa. Pod tym względem przypominała mi miejscami książkę „Gdy oślica ujrzała Anioła”, tez chore klimaty. A jakie opisy?! Aż trudno uwierzyć skąd autorowi przychodziły do głowy. Bo czy jesteście w stanie wyobrazić sobie zapach klamki, albo kamienia? Wyobrazić może jeszcze tak, ale opisać szczegółowo...?

Matura 2006 wybrane "mądrości maturzystów"

"Kłótnia przerodziła się w bójkę i była troszkę śmieszna, ale doskonale idzie przyznać racje Antkowi i Hance, ale czy było potrzebne przy tym obrażanie innych."

"Literatura polska, doświadczona, kierowana przez historię ukazuje nam wiele przeciwności losu, bólu, niezgody, konfliktów czy wojen narodowych."

"Szekspir w dramacie „Makbet” ukazuje postać Makbeta, która jest zakłócona przez jego żonę Lady Makbet."

"Najważniejszym celem była Jagna, która była kolejnym trofeum, jednak potomstwo Boryny sprzeciwiło się temu."

"Szargany nerwami zmienia się w zwierzę."

"Kłótnia u Borynów, jak każdy konflikt, zaczęła się na ziemi, a skończyła na kobiecie."

"Jagna zostaje wywieziona z gnojem na obornik."

"Boryna jest człowiekiem nerwowym, porywczym a zarazem opanowanym."

"Hanka zaczęła ryczeć z tego powodu, że ją nie chcą poślubić."

"Jagna nie jest w stanie zapanować nad czysto fizjologicznym aspektem natury."

"Żona uderza w czuły punkt Makbeta."

"Antek był zadłużony w Jagnie a swoją żoną pomiatał."

"Włosy zaczęły mu się prężyć na głowie."

"Dzień Boryny mijał od rana do wieczora."

"Narrator współżył z wiewiórką, a ona robiła co chciała."

"Iwaszkiewicz był właścicielem cmentarza i wypoczywał na nim."

"Aptekarz wykazał swoją patriotyczną postawę niosąc drzwi od ubikacji."

"Boryna grzebał pogrzebaczem w głowie aż skry leciały."

"A Jagna to takie ciche zło, które rozsiewa się po ludziach i zostawia obfite plony."

"Borynie spadały ciągle włosy ze złości na oczy."

"Prawie każdy bohater utworu chciał mieć najpiękniejszą samicę w stadzie – Jagnę."

"Antek i Hanka to woły pracujące u Boryny."

"Antek siłami natury ma prawo ubiegać się o ziemię."

"Bohatera zaskakuje przepowiednia dotycząca jego przyjaciela Banka. Mówiła ona o tym, że będzie on płodził dzieci Makbetowi."

"Antek ma w żyłach krew swego ojca."

"Makbet zapytał ją, że jakby chybili to co wtedy? Lady Makbet kazała mu obserwować swoje męstwo, to na pewno nie chybią."

"Edyp to bohater jednej z tybetańskich legend."

"Jak go Antek wkurzał, to Boryna się unosił."

"Ojciec, gdy usłyszał te słowa był zły, uderzył spojrzeniem w Antka, nic nie odrzekając usiadł przed kominem i nerwowodziałał pogrzebaczem w głowie."

"Boryna, człowiek uważany jako tyran, skąpiec a przede wszystkim gospodarny rolnik, pragnął zażyć szczęścia."

"Głównymi bohaterami „Chłopów” są Boryna, syn jego Antek, żona Antka – Hanka oraz jej matka – Kowalska."

"Dramatyczność sceny ukazana jest, gdy ojciec dusi swojego zakrwawionego syna na podłodze."

"Matka dbała o Jagnę, nie pozwalała pracować w polu, przez to stała się rozniańczona i zapatrzona w siebie. Bardzo często lubiła puszczać się z obcymi mężczyznami."

"Makbet rozważa w podanym fragmencie nad czyjąś śmiercią. Najprawdopodobniej dziecka. Uważa się za jego krewnego i wasala."

"Hanka wyzywała Jagnę od, za przeproszeniem, kurtyzan."

"Jan Nowak-Jeziorański był "Gościem Niedzielnym" w "Gazecie Wyborczej""

"Antek tak miał wyczerpany organizm, tak krwawił, że już brakowało mu krwi"

"Narrator opisuje wszystko bardzo opisowo"

"Morał jest taki z tych dwóch sztuk Wiliama Szekspira, że nie warto się zabijać z miłości do ukochanej i odwrotnie, bo i tak to nic nie pomoże i nie wskura."

"Szekspir w dramacie "Makbet" ukazuje postać Makbeta, która jest zakłócona przez jego żonę Lady Makbet."

"Kłótnia u Borynów, jak każdy konflikt, zaczęła się na ziemi, a skończyła na kobiecie."

"Dzień Boryny mijał od rana do wieczora."

"Prawie każdy bohater utworu chciał mieć najpiekniejszą samicę w stadzie - Jagnę."

"Antek siłami natury ma prawo ubiegać się o ziemię."

"Antek ma w żyłach krew swojego ojca."

"Edyp to bohater jednej z tybetańskich legend."

"Wiewiórka uzbierała sianko i wsadziła w intymne miejsce, czyli dziuplę, którą wcześniej wyczyściła."

"Jagna była jak ziemia. Miała wielu dzierżawców, a żadnego właściciela."

"Fragment pochodzi z "Dziadów" Reymonta. Bohaterem jest Andrzej Boryna, właściciel największego majątku w Bronowicach."

"Innym tragicznym bohaterem dramatu antycznego jest Edyp z powieści Juliusza Słowackiego "Antygona" opublikowanej 320r.p.n.e."

^*^

Fragment wypracowania do tematu „Charakteryzując Makbeta na podstawie danych fragmentów dramatu Szekspira, określ, na czym polega tragizm postaci i porównaj go z tragizmem bohatera ze znanego Ci dramatu antycznego.”

"Makbet” Williama Szekspira jest dramatem. Makbet jako małe dziecko został porzucony przez swoich rodziców, ponieważ wisiała nad nim zła przyszłość. Ojciec, który dowiedział się od wyroczni, że spłodzi syna, który go zabije i ożeni się z własną matką, postanowił pozbyć się dziecka. [...] małego Makbeta znaleźli ludzie z pobliskiej wioski. Wychowywali chłopca jak własnego syna.
Z czasem Makbet wyruszył w podróż. Podczas podróży Makbet napotkał na swojej drodze wielkiego potwora, którego nikt nie potrafił zabić. Makbet poradził sobie z nim i wyruszył do zamku. W drodze do zamku Makbet zabił
również swojego ojca. [...] Tragizm Makbeta polega na tym, że za wszelką cenę chciał być dobrym królem, lecz nie wychodziło mu to. [...] Makbet jest postacią negatywną, ponieważ w brutalny sposób dążył do swojego celu. Za każdym razem używał przemocy i nie obchodziło go to, co działo się z innymi. [...] Makbet w porównaniu do Antygony jest jakby jedną postacią. Antygona również zabiła, aby osiągnąć swój życiowy cel. Musiała pozbyć się swojej siostry, która kochała Kreona, wymarzonego męża Antygony. Siostra Antygony zginęła, ponieważ stała na drodze do szczęścia Antygony, była jej jedyną przeszkodą. [...]”

Komentarz:

„Nieznajomość tekstu powodowała, że maturzyści rozpoznawali Lady Makbet jako córkę Makbeta, innym razem jako matkę lub kochankę. Czytając drugi z przytoczonych fragmentów, nie wiedzieli, która królowa umarła, często była to żona Dunkana. Zdarzało się czytać w wypracowaniach o tym, że „Makbet zabił Lady Makbet, bo go namawiała do zabicia Dunkana” albo że „Makbet i Lady Makbet chcą się zabić z powodu swej miłości. Ona nieczekała na niego i zabiła się sama”. Ponadto losy Makbeta często zawierały wątki z losów innych bohaterów, np. Makbet miał być przykuty do skały, a sępy „wydziobywały jego ciało”, Makbet miał być spiskowcem działającym w powstaniu listopadowym, nagminne było mylenie losów Makbeta z losami Edypa (czego przykład mamy w cytowanych poniżej fragmentach wypracowania); losem Tristana i Izoldy („Lady Makbet była wybranką Dunkana, ten jednak ufał Makbetowi bardzo i wysłał go po swoją wybrankę jako krewniaka. Nieszczęśliwy los sprawia, że wiedźma daje obojgu eliksir miłości”)"